تازه دارد يادم مي آيد چه بودم قبلن ها . همان قبلي كه از تلخي فراموش شده بود ، همان قبلي كه براي اينكه من باشم او مُرد . حالا جاه طلبي هايش ، غرورش ، آرزوهايش و صدايش دوباره پيچيده در گوشم . و چقدر اين بشر عجيب است . هر كاري بكني اش باز مي شود همان آدم سابق . انگار فقط دنبال يك بهانه ساده بود تا بيايد بنشيند رو برويت كنايه وار لبخند تحويلت بدهد . و من چقدر اين شخصيت را بدون تعلقاتش ، بدون راه و رسمش ، بدون دين و مذهبش دوست داشتم . چقدر خود فراموش شده ام را دوست داشتم . مي بيني زندگي چطوري آدم را مي كند كه دست مي كشي از آن حس خوب ، حس دلنشين ، شخصيت جذاب . تازه دارد يادم مي آيد چه بودم قبلن ها ...